Skip to content
2 مارس 2011 / نيما نامداري

هدف تغيير است نه تعداد

  1. استنباط من از تظاهرات ديروز: شهر شلوغ است هنوز!
  2. اينكه ميزان استقبال مردم از تجمعات و تظاهرات را به عنوان نشانه و سنجه حرارت و شدت مخالفتها بدانيم اشتباه است. اين اشتباه را حكومت پس از 22 بهمن سال گذشته كرد و 25 بهمن امسال نتيجه‌اش را ديد. ميزان استقبال مردم تابع معيارهاي متعددي نظير شرايط روز، شدت خشونت و نوع برخورد با بازداشت شدگان تظاهرات قبلي، زمان و مكان اعلام شده، آب و هوا و مسائل ديگري است.
  3. دوستاني كه در مركز حوادث نيستند (اعم از داخل نشين و خارج نشين) تلاش مي‌كنند به واسطه اينترنت و يكي دو رسانه‌اي كه با واسطه به بازتاب حوادث مي‌پردازند استقبال مردم را برآورد كنند. اين كار مانند اين است كه كسي در اتاقي تاريك و بي پنجره نشسته باشد و بخواهد از سوراخ كليد در، روشنايي بيرون را حدس بزند. اگر بيرون خورشيد در حال درخشيدن باشد اما كسي انگشتش را روي سوراخ كليد بگذارد او فكر مي‌كند بيرون تاريك است اما اگر بيرون شب باشد و كسي يك كبريت پشت سوراخ كليد روشن كند او حدس مي‌ك‍ند بيرون هوا آفتابي است. حالا نه به شدت اين مثال اما ذات رسانه تمايل به اغراق و قطبي كردن است.
  4. سوال اصلي كدام است، ‌اينكه چه تعداد آدم هستند كه شجاعت كتك خوردن و كشته شدن و زندان رفتن را دارند يا مساله اين است كه شجاعت و شهامت اين آدم‌ها و هزينه‌هايي كه مي‌پردازند در كدام فرايند سياسي منجر به تغيير اوضاع مملكت مي‌شود؟ قضيه را به دعواي قرمز و آبي بدل نكنيد مساله اصلي «تغيير» است نه «تعداد».
Advertisements
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: