Skip to content
9 ژانویه 2011 / نيما نامداري

خودآموز زندان نرفتن

من مدتها است فهرست آدمهايي كه به طور هدفمند بازداشت مي‌شوند يعني مي‌روند سراغ‌شان و دستگيرشان مي‌كنند را زير نظر دارم. برايم مهم است بدانم با چه منطقي (طبعا از نظر تحليل امنيتي خودشان و گرنه سركوب كه منطق ندارد) اينها را دستگير مي‌كنند. جمع‌بندي‌ من  اينها است:

1-      توان سازماندهي در حوزه جامعه مدني حتي اگر در حد راه انداختن يك محفل دوستانه اما سياسي باشد حساسيت اصلي سيستم است يعني از اينكه كسي بخواهد و بتواند چهار نفر آدم را دور خودش جمع كند بيش از هر چيز مي‌ترسند. مثلا بچه‌هاي فعال احزاب، تشكلهاي مدني، ميزبانان گعده‌هاي سياسي، برگزار كننده‌ها و محورهاي برنامه‌هايي كه در مناسبتهاي عمومي يا مذهبي برگزار مي‌شوند و …

2-      اطلاع‌رساني خارج از كنترل به نحوي كه حكومت احساس كند كسي دارد به نحوي در پرده‌ آهنين دور كشور خلل ايجاد مي‌كند. اين كار مي‌تواند از طريق مصاحبه با رسانه‌هاي بيروني، راه‌اندازي وب‌سايت‌هايي كه رام و مطيع خطوط قرمز نيستند، حتي كمكهاي رفاقتي به خبرنگاران خارج از ايران و … انجام شود.

3-      ارتباط با نهادهاي خارجي حتي اگر منشا سياسي نداشته باشد سومين حساسيت اينها است. اصلا دوست ندارند شما اگر اهل سياستي با خارجي جماعت هم كلام شوي.

اگر اين سه محور را بپذيريم معنايش اين است كه فعال سياسي تك‌رو كه اهل ارتباط با خارجي‌ها نباشد و خطوط قرمز رسانه‌اي حكومت را رعايت كند در حد اينكه بگذارند آزاد باشد تحمل مي‌شود.

Advertisements
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: